ΑΠΛΑ ΤΕΛΕΙΟΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λειτουργία φόρουμ

Θέλουμε να σας ενημερώσουμε πως ξεκίνησε η προσπάθεια λειτουργίας ενός φόρουμ ,ανταλλαγής απόψεων,σκέψεων.ιδεών ,προτάσεων τόσο γύρω απο την ομάδα μας και όλα της τα τμήματα ,όσο και γενικότερα για το ποδόσφαιρο.

Ζητάμε την συμμετοχή όλων σας σε αυτό

Το φόρουμ θα το βρίσκετε στην εξής ηλεκτρονική διέυθυνση

http://panthisiakos.forumotion.com/

Eυρωπαϊκοι Τελικοί στην Ελλάδα

Oι πέντε ευρωπαϊκοί τελικοί στην Ελλάδα

[απο ηλεκτρονικά δημοσιευθεν αρθρο του κ.Γιαννη Διακογιάννη]

Φθινόπωρο του ‘64, αν δεν κάνω λάθος, ήταν, όταν ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, ο μεγάλος αυτός φίλαθλος Απόστολος Νικολαΐδης, κάλεσε μερικούς δημοσιογράφους στα γραφεία της ΕΟΑ στην οδό Καψάλη. Παρόντες ο Χρήστος Σβολόπουλος, ο Νίκος Γκούμας, ο Δημήτρης Καπλάνογλου, ο Χάρης Λυμπερόπουλος, ο Ηλίας Σπορίδης, ο Μίμης Παπαναγιώτου, ο Γιάννης Βανδώρος, ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ίσως και μερικοί άλλοι, τους οποίους δεν ενθυμούμαι, και ο γράφων. «Θα κατασκευάσουμε ένα μεγάλο στάδιο εκεί που βρίσκεται το “Ποδηλατοδρόμιο” και θα έχουμε έτσι ένα θαυμάσιο νέο χώρο, με πίστα για το στίβο και με 43-44.000 θέσεις. Ετσι, θα θέσουμε υποψηφιότητα για να αναλάβει η Αθήνα το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου το 1969», μας είπε μεταξύ των άλλων ο «κύριος Απόστολος». Εκείνο το μεσημέρι αποφασίστηκε, λοιπόν, η κατασκευή του σταδίου Καραϊσκάκη, του πρώην «Ποδηλατοδρόμιου», όπου αγωνίζονταν ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός Πειραιώς, πάνω σ’ ένα σκληρό από χώμα γήπεδο. Τελικά, η Αθήνα διοργάνωσε το 1969 το 8ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου και η Σοβιετική σφαιροβόλος Ναντέζντα Τσίσοβα πέτυχε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ, που έγινε στο φαληρικό στάδιο.  Δύο χρόνια αργότερα, στο Καραϊσκάκη έγινε ο πρώτος τελικός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στην Ελλάδα. Αντίπαλοι στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων ομάδων η Ρεάλ Μαδρίτης, με έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης στην τροπαιοθήκη της, και η λονδρέζικη Τσέλσι του Ντέιβ Σέξτον. Ο τελικός έγινε στις 19 Μαΐου 1971 μπροστά σε 42.200 θεατές και φυσικά καλύφθηκε τηλεοπτικά από τον τότε ΕΙΡΤ, σε περιγραφή του γράφοντα. Δεν θυμάμαι πολλά γύρω από τον αγώνα, ο οποίος τελείωσε δίχως νικητή, 1-1. Προηγήθηκε η ισπανική ομάδα με τον σέντερ μπακ Ιγκνάθιο Θόκο και ισοφάρισε στο δεύτερο ημίχρονο ο Πίτερ Οσγκουντ, ο τότε διεθνής σέντερ φορ των «μπλε». Ο επαναληπτικός έγινε δύο βράδια μετά και η Τσέλσι φάνηκε πολύ πιο δυνατή και ορεξάτη από μια κουρασμένη και ακίνδυνη επιθετικά Ρεάλ Μαδρίτης. Το 2-0, με σκόρερ τον Ιρλανδό αμυντικό Ντέμπσεϊ και τον Οσγκουντ, χάρισαν στην ομάδα του Λονδίνου το Κύπελλο. Εδώ, θα πρέπει να αναφερθώ σ’ ένα εξωγηπεδικό στιγμιότυπο. Την επομένη, το βράδυ του πρώτου τελικού, ο Σέξτον είχε πάρει όλους τους παίκτες της Τσέλσι και είχαν πάει σε μια ταβέρνα της Πλάκας, όπου γεύτηκαν τους αθηναϊκούς μεζέδες και δροσίστηκαν με άφθονη ρετσίνα! Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα, έτρεχαν σαν λαγοί στο χορτάρι του Καραϊσκάκη! Κουρασμένοι ήταν οι Ισπανοί της Ρεάλ, οι οποίοι είχαν μείνει στο ξενοδοχείο τους…
Η Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μεγαλύτερο στάδιο της Ελλάδας, το Καυταντζόγλειο, φιλοξένησε στις 16 Μαΐου 1973 έναν άλλο τελικό της ίδιας  διοργάνωσης. Αντίπαλοι η Μίλαν του Ριβέρα, του Μπενέτι και του… Μπιγκόν με τη Λιντς των 13 διεθνών, μεταξύ των οποίων όμως απουσίαζαν βασικά στελέχη, όπως ο Μπρέμνερ, ο Τζάιλς και ο Κλαρκ. Διαιτητής του τελικού ο κ. Μίχας, τον οποίο, όσα χρόνια κι αν περάσουν, πολλοί είναι αυτοί που δεν θα τον λησμονήσουν. Γιατί; Μα απλούστατα η διαιτησία του ήταν ιδιαίτερα φιλοϊταλική, τόσο πολύ που εξόργισε τους Θεσσαλονικείς θεατές (πλησίαζαν τις 45.000). Η Μίλαν νίκησε 1-0 με γκολ-φάουλ του Κιαρούτζι, αλλά στο τέλος του αγώνα αποδοκιμάσθηκε απ’ όλο το γήπεδο (με εξαίρεση φυσικά τους φίλους της), ενώ καταχειροκροτήθηκε η αγγλική ομάδα. Ηταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο, να αποδοκιμάζεται ο νικητής!
Το βράδυ στο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, όπου η ΕΠΟ δεξιώθηκε τις δύο φιναλίστ ομάδες, είδα τον Ντον Ρέβι στο μπαρ μαζί με μερικούς Βρετανούς δημοσιογράφους. Πλησίασα κι εγώ και κάποια στιγμή είπα στο μεγάλο αυτόν τεχνικό του φούτμπολ. «Πολύ άτυχη ήταν απόψε η Λιντς, γι’ αυτό τη χειροκρότησαν οι Έλληνες». Και ο Ρέβι, με ένα χαμόγελο που φώτιζε όλο το πρόσωπό του, απάντησε: «Δεν πειράζει. Την άλλη φορά θα νικήσουμε». Βρετανική ψυχραιμία και αντιμετώπιση χωρίς πίκρα της ήττας. Ούτε δικαιολογίες ούτε λέξη για τη διαιτησία του Έλληνα. Ετσι είναι οι Βρετανοί, με την τεράστια αθλητική παιδεία που διαθέτουν.
Ο πρώτος τελικός του Κυπέλλου Ευρώπης των Πρωταθλητριών ομάδων που είχε ως έδρα την Αθήνα, έγινε στις 25 Μαΐου 1983 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Αμαρουσίου, στο «Σπύρος Λούης», το οποίο είχε εγκαινιασθεί ένα χρόνο πριν για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του στίβου. Όπως το 1971 με το Καραϊσκάκη, έτσι δώδεκα χρόνια μετά ο στίβος άνοιξε το δρόμο για τη διοργάνωση μιας άλλης μεγάλης ποδοσφαιρικής εκδήλωσης. Αντίπαλοι η μεγάλη Γιουβέντους του Τραπατόνι, με παγκόσμιες βεντέτες (Πλατινί, Μπόνιεκ, Σιρέα, Ρόσι, Ταρντέλι, Τζοφ κ.ά.), με το Αμβούργο του Χάπελ, το οποίο δεν διέθετε στη δύναμή του παρά 2-3 γνωστές μονάδες (Καλτς, Χρούμπες και Μάγκατ), που ένα χρόνο πριν είχαν παίξει με την εθνική Γερμανίας και ηττηθεί από την Ιταλία στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Μαδρίτη. Μεγάλο φαβορί η «Κυρία», η οποία όμως δεν δικαίωσε τις προβλέψεις, αφού ηττήθηκε 1-0, με το γκολ που δέχτηκε ο Ντίνο Τζοφ από το σημερινό προπονητή της Μπάγερν, τον Φέλιξ Μάγκατ (9ο λεπτό). Να σημειωθεί ότι ήταν η τελευταία εμφάνιση του Ιταλού τερματοφύλακα κάτω από τα δοκάρια, αφού, φθάνοντας τα 41 του χρόνια (γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1942), αποσύρθηκε οριστικά από τα γήπεδα.
Ο επόμενος τελικός (13 Μαΐου 1987), που έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, δεν θα μείνει ή μάλλον δεν έμεινε στη μνήμη όσων τον παρακολουθούσαν (κόπηκαν μόνο 35.000 εισιτήρια) από το «Σπύρος Λούης» ή από τις τηλεοράσεις τους. Αγώνας χωρίς ρυθμό, με ελάχιστες φάσεις και που κρίθηκε με το γκολ του νεαρού τότε Μάρκο φαν Μπάστεν (21′), το οποίο χάρισε στον Αγιαξ τη νίκη και το Κύπελλο Ευρώπης Κυπελλούχων ομάδων. Αντίπαλος της ολλανδικής ομάδας η άγνωστη και άσημη Λοκομοτίβ της Λειψίας, η οποία εκπροσωπούσε το ποδόσφαιρο της τότε Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR). Στις εξέδρες του σταδίου υπήρχαν περισσότεροι από 5.000 Ολλανδοί και 40-50 Ανατολικογερμανοί…
Η Ελλάδα φιλοξένησε για 5η φορά έναν τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης στις 18 Μαΐου 1994. Αντίπαλοι στο Ολυμπιακό Στάδιο δύο ηχηρά ονόματα του ποδοσφαίρου: η Μίλαν κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Περισσότεροι από 70.000 οι θεατές στις εξέδρες, θαυμάσια ατμόσφαιρα, με μεσογειακό χρώμα, ενώ γύρω στους χίλιους Καταλανούς δεν μπόρεσαν να φθάσουν εγκαίρως στο γήπεδο, αφού λόγω της μεγάλης κίνησης στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, τα τσάρτερ που τους μετέφεραν από τη Βαρκελώνη στην Αθήνα προσγειώθηκαν με καθυστέρηση περίπου μίας ώρας! Ο τελικός του Κυπέλλου των Πρωταθλητριών ήταν ανοιχτός σε προγνωστικά. Αλίμονο όμως. Η Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο διέλυσε την Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ: 4-0 παρακαλώ, με δύο γκολ του Ντανιέλε Μασάρο στο πρώτο ημίχρονο και άλλα δύο στο δεύτερο, αυτό το εκπληκτικό που πέτυχε ο Γιουγκοσλάβος Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς και ένα τέταρτο από τον Γάλλο Μαρσέλ Ντεσαγί. Η πρωταθλήτρια Ισπανίας, τη φανέλα της οποίας φορούσαν παγκόσμιες βεντέτες όπως ο Βραζιλιάνος Ρομάριο, ο Βούλγαρος Στόιτσκοφ, ο Ολλανδός Κούμαν και ο Θουμπιθαρέτα, ούτε φάνηκε μέσα στο γήπεδο. Πλήρης απογοήτευση για τους πολλούς φίλους που έχουν οι «μπλαουγκράνα» στην Αθήνα. Ηταν η δεύτερη φορά, μετά το 1989, με αντίπαλο τότε την Στεάουα, που η Μίλαν κατακτούσε το μεγάλο ευρωπαϊκό Κύπελλο, νικώντας με σκορ 4-0.
Το επόμενο ραντεβού της Αθήνας και του Ολυμπιακού Σταδίου τον Μάιο του 2007, μετά την απόφαση της ΟΥΕΦΑ να μας «προσφέρει» τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ 2008/2009

Ο ΜΕΣΙ

Ο ΚΛΑΨΑΣ

ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ
(ΣΕ ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ)

Ο ΠΑΠΟΥΣ

Ο ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ

Οι πιο περίεργοι τραυματισμοί ποδοσφαιριστών

Ο τραυματισμός του Κερκ Μπρόουντφουτ από ένα… αυγό και έναν φούρνο μικροκυμάτων κατατάσσεται στη μακρά λίστα των πιο παράξενων τραυματισμών ποδοσφαιριστών. Ο Σκοτσέζος αμυντικός αποτελεί το τελευταίο κρούσμα… γκαντεμιάς που κατά καιρούς πλήττει τους ποδοσφαιριστές ανά την υφήλιο και που τους στερεί ακόμα και συμμετοχές σε Παγκόσμια Κύπελλα ή ακόμα χειρότερα την ίδια τους τη ζωή. Τα περιστατικά με το πέρασμα των χρόνων πάμπολλά και εδώ παρουσιάζονται τα σημαντικότερα εξ αυτών…

Ατυχίας ανάγνωσμα

Η αναδρομή μας αρχίζει από τα… soft περιστατικά. Ετσι, για παράδειγμα, στο ντέρμπι της Αρσεναλ με την Τσέλσι τον Μάιο του 2000, ο Τιερί Ανρί… επιχείρησε να πανηγυρίσει το γκολ που σημείωσε, ωστόσο βρήκε εμπόδιο στο σημαιάκι του κόρνερ, το οποίο και τον τραυμάτισε στο πρόσωπο. Ανάλογο περιστατικό είχε και ο Ιταλός Μάρκο Ταρντέλι, στο Μουντιάλ του 1982 στην Ισπανία. Οσο για τον Λιρόι Λίτα, έμεινε ένα μήνα εκτός δράσης λόγω τραβήγματος που υπέστη μετά από… τέντωμα στο κρεβάτι του. Εξαιρετικά άτυχος και ο Κέισι Κέλερ, ο οποίος εσπασε το μπροστινό του δόντι προσπαθώντας να τραβήξει μπαστούνια του γκολφ από το πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του. Ο Σκοτσέζος επιθετικός Κέβιν Κάιλ υπέστη εγκαύματα στους… όρχεις από καυτό νερό που έριξε το μωρό του, όταν το τάιζε.

Παραμένοντας στην Αρσεναλ αλλα λίγο παλαιότερα, ο Πέρι Γκροβς όρμηξε άτσαλα από τον πάγκο ύστερα από γκολ των “κανονιέρηδων” και χτύπησε στο σκέπαστρο, με αποτέλεσμα να δεχθεί τις πρώτες βοήθειες από τον γιατρό της ομάδας. Ο Μίλαν Ράπαϊτς από την πλευρά του, έχασε αγώνα πρωταθλήματος της Χάιντουκ Σπλιτ, λόγω προβλήματος οράσεως. Ο λόγος; Είχε… καταφέρει να αγγίξει με το διαβατήριό του το μάτι του στο αεροδρόμιο! Αιμάτωμα στο μάτι από αγνώστου προελεύσεως… δάχτυλο προκλήθηκε και στον Ματέο Πάρο της Τζένοα, κατά τους πανηγυρισμούς σε γκολ στον αγώνα με την Πάρμα πριν δύο χρόνια. όταν Ο Λιονέλ Λετιζί, από την πλευρά του, υπέστη εξάρθρωση ώμου στην προσπάθειά του να πιάσει ένα γράμμα από σκραμπλ!

Εναν απρόσμενο τραυματισμό στην πλάτη υπέστη ο Μίχαελ Ρένσινγκ το 2008, πριν από το παιχνίδι της Μπάγερν Μονάχου με την Αμπερντίν για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στην πρσοπάθειά του να δέσει ένα… κορδόνι. Επικίνδυνη αποδείχθηκε μία φιλανθρωπική εκδήλωση για τον Τζον Τέρι, ο οποίος έκανε βόλτες με συγκρουόμενα αυτοκινητάκια και σε ένα τρακάρισμα, τραντάχτηκε έντονα και τραυματίστηκε στην πλάτη. Παρόμοια εμπειρία και για τον Τόρστεν Φρινγκς, ο οποίος σε αγώνα επίδειξης μπάσκετ, δέχθηκε την μπάλα στο πρόσωπο, έσπασε τη μύτη του κι έτσι έχασε αρκετά ματς προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002.

Οι πιο απίθανοι τραυματισμοί

Το 1975, ο τότε τερματοφύλακας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Αλεξ Στέπνεϊ υπέστη κάταγμα στο ζυγωματικό λόγω των δυνατών… φωνών προς τους συμπαίκτες του. Ενα από τα συνήθη γλιστρήματα στο μπάνιο λόγω σαπουνιού ήταν η αιτία τραυματισμού στους προσαγωγούς του Λι Χόντζις της Μπαρνέτ.

Ο Στιβ Μόροου υπέστη κάταγμα στον αυχένα ύστερα από πτώση από τους… ώμους του Τόνι Ανταμς, πανηγυρίζοντας τη νίκη στον τελικό του Λιγκ Καπ του 1993. Την ίδια χρονιά, ο τερματοφύλακας Ντέιβ Μπίζαντ, έχοντας γεμάτα τα χέρια του με πράγματα, προσπάθησε με το πόδι να γλιτώσει από πτώση ένα βάζο με σαλάτα, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τραυματιστεί κλοτσώντας το. Ενα after shave επίσης σε… ελεύθερη πτώση ήταν η αιτία της απουσίας τον Σαντιάγκο Κανιθάρες από το Μουντιάλ του 2002. Το μπουκαλάκι έπεσε στο πάτωμα, έσπασε και τα κομμάτια έκοψαν τους τένοντες του ποδιού του διεθνή Ισπανού.

Ο παλιός τερματοφύλακας της Εβερτον Ρίτσαρντ Ράιτ, ενώ έκανε ζέσταμα για τον αγώνα κυπέλλου με την Τσέλσι, πάτησε πάνω σε μία ξύλινη πινακίδα και γύρισε τον αστράγαλό του. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πινακίδα απαγόρευε το… ζέσταμα σε εκείνη την περιοχή! Μία άλλη πινακίδα, διαφημιστική αυτήν τη φορά, ήταν υπαίτια του τραυματισμού τον Σον Γκόουτερ. Ο ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Σίτι, πάνω στον ενθουσιασμό του για το γκολ του συμπαίκτη του, Νικολά Ανελκά, κλότσησε την… ύπουλη πινακίδα, η οποία τον… εκδικήθηκε προκαλώντας την αντικατάστασή του.

Ενας από τους πλέον αξέχαστους τραυματισμούς, ήταν αυτός του Ντέιβιντ Μπέκαμ πάνω από το αριστερό μάτι, που προκλήθηκε από ένα… ιπτάμενο παπούτσι. Ο υπεύθυνος δεν ήταν άλλος από τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον, ο οποίος είχε εκνευριστεί από τον παίκτη του μετά την ήττα των “κόκκινων διαβόλων” στο “Ολντ Τράφορντ” από την Αρσεναλ με 2-0 για το κύπελλο.

Το περιστατικό, όμως, που βρίσκεται στην κορυφή όλων είναι αυτό που συνέβη στον Βραζιλιάνο Ραμάλιο. Ο άτυχος ποδοσφαιριστής μπέρδεψε τους… τρόπους εισαγωγής του φαρμάκου που του είχε συσταθεί και έτσι κατάπιε το… υπόθετο που έπρεπε να λάβει για μία οδοντική λοίμωξη. Αποτέλεσμα; Τρεις ημέρες στο κρεβάτι με σοβαρές στομαχικές διαταραχές!

Ποδοσφαιριστές vs ζώα

Το 1970 ο τερματοφύλακας της Μπρέντφορντ Τσικ Μπρόντι διέκοψε απότομα την καριέρα του όταν τραυματίστηκε σοβαρά στη μέση ενός αγώνα ύστερα από σύγκρουση με ένα… σκυλί που είχε εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο! Την ίδια δεκαετία, ο Νορβηγός διεθνής Σβάιν Γκροντάλεν έχασε τη θέση του στην αποστολή της χώρας του λόγω τραυματισμού που προήλθε από σύγκρουσή του με μία… άλκη κατά τη διάρκεια τζόγκινγκ.

Τα… ούρα του σκυλιού τον Ντάρεν Μπάρναρντ στάθηκαν αιτία ο παίκτης της Μπάρνσλεϊ να γλιστρήσει στην κουζίνα του και να υποστεί ρήξη χιαστών που τον κράτησε εκτός αγωνιστικών χώρων για πέντε μήνες! Ενα σχετικά πρόσφατο παράδειγμα υποτέλειας της ανθρώπινης φύσης στα ένστικτα των ζώων ήταν το παράδειγμα τον Τζούλιο Αρκα. Το 2004, ο τότε αμυντικός της Σάντερλαντ δέχθηκε τσίμπιμα μέδουσας στο στήθος, λόγω αλλεργίας εισήχθη στο νοσοκομείο και έχασε αρκετές προπονήσεις του αγγλικού συλλόγου.

Τα μηχανήματα του διαβόλου

Το τηλεχειριστήριο είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στις καθημερινές μας συνήθειες. Παρ’ όλα αυτά, μπορεί να μετατραπεί και σε… φονικό όπλο για μερικούς ποδοσφαιριστές. Ο Κάρλο Κουντιτσίνι, για παράδειγμα, προσπαθώντας να φτάσει το πεσμένο στο πάτωμα κοντρόλ του, τραυμάτισε το γόνατό του. Το ίδιο έπαθε και το 1998 ο τότε επιθετικός της Γουλβς, Ρόμπι Κιν. Ενα άλλο… επικίνδυνο μηχάνημα, το χειριστήριο του Playstation, κατέστρεψε από την πολύ χρήση τον τένοντα του χεριού του Αλεσάντρο Νέστα, ο οποίος έμεινε εκτός δράσης για περίπου ένα μήνα.

“Θύμα” του τηλεκοντρόλ και ο Ντέιβιντ Σίμαν, ο οποίος έσπασε μάλιστα και κόκκαλο. Βέβαια, ο Σίμαν έχει προϊστορία σε ανάλογους τραυματισμούς, αφού (σε περίοδο αποθεραπείας εξαιτίας άλλου τραυματισμού), έβγαλε τον ώμο του κατά τη διάρκεια ψαρέματος, προσπαθώντας να τραβήξει έξω από τη λίμνη ένα ψάρι βάρους 11 κιλών. Το 1976, μία δραστηριότητα το ίδιο απειλητική για τη σωματική ακεραιότητα του ανθρώπου, το… κούρεμα του γκαζόν, στοίχησε το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού του πρώην παίκτη της Αρσεναλ, Τσάρλι Τζορτζ.

Ολοι κατά καιρούς έχουμε χρησιμοποιήσει προϊόντα DIY, ελληνιστί “Κάντο μόνος σου”. Το ίδιο και ο Νταράιους Βασέλ, ο οποίος το 2003 δοκίμασε το ηλεκτρικό τρυπάνι του για έναν λόγο διαφορετικό απ’ αυτόν που προορίζεται, για να διώξει μια κηλίδα αίματος που εντόπισε κάτω από το νύχι του. Τρύπησε περισσότερο από το κανονικό, όμως, έκοψε το μισό νύχι, υπέστη μόλυνση και φυσικά έχασε αρκετά παιχνίδια της Αστον Βίλα.

Ο Αλαν Ράιτ, το παλιό μπακ της Αστον Βίλα, χρειάστηκε ιατρική περίθαλψη για το γόνατό του, λόγω του νέου του… αυτοκινήτου. Η Φεράρι που αγόρασε δεν ήταν στα μέτρα του και στην προσπάθειά να πατήσει γκάζι, έπαθε ζημιά στο πόδι του. Τελικώς, άλλαξε αμάξι και το Ρόβερ που αγόρασε του έλυσε το πρόβλημα. Ο Αγγλος επιθετικός Στίβεν Τόμπσον, όταν αγωνιζόταν στην Κάρντιφ, υπέστη τράβηγμα στους προσαγωγούς πέφτοντας από ταχύπλοο σκάφος στις διακοπές του.

Τα μοιραία περιστατικά

Τον Δεκέμβριο του 2004, στο παιχνίδι της Σερβέτ με τη Σαφχάουζεν για την πρώτη κατηγορία του ελβετικού πρωταθλήματος, ο Πάουλο Ντιόγκο σημείωσε γκολ για την ομάδα του και έτρεξε να το πανηγυρίσει στα κιγκλιδώματα που βρίσκονταν μπροστά στις εξέδρες. Παρ’ όλα αυτά, η βέρα του πιάστηκε στα σύρματα και κατεβαίνοντας του κόπηκε το πάνω μέρος του δαχτύλου του. Ο μέσος της Σερβέτ, μάλιστα, άργησε να το συνειδητοποιήσει, ενώ ο διαιτητής του έδειξε κίτρινη κάρτα (!) για έντονο πανηγυρισμό.

Το 1995, ο διεθνής Ινδονήσιος Μίσταρ έχασε τη ζωή του σε ηλικία 25 ετών, όταν ένα κοπάδι γουρουνιών εισέβαλε στο προπονητικό κέντρο της ομάδας του, πριν από έναν αγώνα κυπέλλου.